Lynch was een regisseur van wie de beeldtaal en de dialogen herkenbaar worden geacht.

Niets in de jeugd van de in small-town America opgegroeide Lynch wees vooruit naar de onheilspellende en soms gewelddadige films die hij als regisseur zou afleveren. Of voelde Lynch als kind al dat er achter het onberispelijke decor van goed onderhouden huizen, frisse gazonnetjes en witte tuinhekjes een andere wereld schuilging? Een wereld die niet strookte met het zonnige optimisme en de can do-mentaliteit waar Amerika prat op ging? 

Lynch was de laatste om antwoord te geven op vragen naar oorsprong, betekenis en bedoeling van zijn films. Psychologie dat was voor de anderen: de filmjournalisten, -wetenschappers en bezorgde hoeders van fatsoen en moraal die hun wenkbrauwen fronsten bij het optreden van de maniakale slechterik Frank Booth in Blue Velvet of het optreden van het gewelddadige liefdespaar Lula en Sailor in Wild at Heart. 

Dromen, absurde, onnavolgbare plot twists, geweld, seksuele manipulaties, verborgen verlangens, onbenoembare dreiging – het zijn een paar van de ingrediënten waarvan Lynchs filmografie is doortrokken. Bij elkaar vormen ze de bouwstenen van een stijl die lynchiaans wordt genoemd, een bijvoeglijk naamwoord dat zelfs werd opgenomen in de eerbiedwaardige Oxford English Dictionary. De definitie luidt: “Het samenvoegen van surrealistische of sinistere elementen met het alledaagse, en het gebruik van visuele beelden om een dromerige kwaliteit van mysterie of dreiging weer te geven.”