In zijn vroege films - tot aan Paris, Texas - vormde de (on)mogelijkheid om de werkelijkheid authentiek weer te geven een hoofdthema. Tevens stelden ze vaak expliciet het 'vervalsende' vertellen van de commerciële Hollywoodfilm ter discussie. Dit had een aantal sociaal-politieke implicaties. Zo handelden een aantal van zijn vroegere films over de ontworteling van de Duitse samenleving na de Tweede Wereldoorlog - zoals het onvermogen van de oudere generatie om open over de gebeurtenissen tijdens de oorlog te praten en te verwerken en de vervreemding door de Amerikaans-geïnspireerde consumptiemaatschappij.

Vanaf Paris, Texas (naar een scenario van Sam Shepard) kende zijn werk een omslag en in plaats van de beperkingen van het medium te bekritiseren concentreerde Wenders zich steeds meer op het vertellen van zo authentiek mogelijke verhalen, in soms filosofisch getinte parabels (Der Himmel über Berlin; Until the End of the World; In Weiter Ferne so Nah), zonder daarbij de kritische, existentiële kijk op de werkelijkheid te verliezen. Hij maakte ook enkele opgemerkte, sfeervolle muziekdocumentaires.

De films van Wenders leven van de spanning tussen enerzijds de vervreemding door de bestaande afbeeldingen van de realiteit (reclame, televisie, film...) en anderzijds een verlangen naar een hernieuwd, betekenisvol kijken dat vaak door de (klassieke) film en de rockmuziek wordt geleid. Formeel kenmerkt zijn stijl zich door lange instellingen, afstandsopnames en terughoudende montage, die een zo objectief mogelijke, precieze en eerlijke weergave van de wereld beogen en zijn films een meditatief karakter geven.