Gaandeweg leert Janzée de anonieme ziel kennen, en komt ze op plekken waar hij ooit rondliep, waaronder die basisschool, waar een non uitgelaten verteld over de fameuze alumni die ooit in de hallen wandelden. "Ze heeft het alleen maar over Morricone, terwijl wij benieuwd zijn naar dat andere jongetje." Ze zet uiteen hoe we als kijker de neiging hebben de levens van de mensen om ons heen in te vullen in onze gedachten, net zoals we dat dikwijls doen met heiligen. "Ik hoopte dat Grisanti een man was die zijn leven lang in hetzelfde huis had gewoond. Het tegenovergestelde van roem."

Onbekendheid leeft echter bij de gratie van roem en vice versa. Een interview met Morricone is onoverkomelijk. Als Janzée de grootmeester in zijn appartement voor de camera krijgt, dan is het een beproeving om de focus te verleggen naar zijn vroegere medeleerling. "Het gaat immers altijd over hemzelf. Over zijn muziek." We zien een hoogbejaarde man die met tegenzin toestemming geeft voor een gesprek dat op een vooraf afgebakende manier moet worden gevoerd. "Je mag alleen maestro zeggen." Roem doet wat met de mens, zo vertelt ze. "Morricone is de belichaming van roem in een kooitje. Je ziet in mijn beleving een ongelukkige man die geen contact met mensen kan maken omdat hij vastzit in zijn eigen beroemdheid."

Tussendoor dwaalt de camera af in appartementen van de Romeinen uit de film, zoals je als toerist in Trastevere geregeld buiten de gebaande paden struint. Is Janzée’s documentaire ook een portret van de Eeuwige Stad? "Dat was niet de bedoeling. De foto die als uitgangspunt dient voor mijn film had net zo goed in Zweden kunnen hangen." Hoewel de filmmaker haar liefde voor Italiaanse cinema niet onder stoelen of banken steekt — de film zit vol plezierige anekdotes.